God nok? Eller best?

Av Jan Otto Hovda - 1. mars 2016

Er du god nok?

Utvikling er noko som er typisk for oss menneske. Vi ønsker det, og vi treng det, for at vi ikkje skal kjede oss, for at livet vårt skal vere meiningsfullt, for at det skal ha verdi.

Utan nye impulsar, og utan at vi får teste og tøye grensene for det vi kan og meistrar, går vi i frø, vert misnøgde, med oss sjølve og med tilværet.
Vi set pris på å konkurrere, samanlikne oss med andre, vere best og bli best (sjølv om vi veit at vi ikkje KAN bli best – for det går alltid å bli enno betre).

Vi vil vere flinke, gode, smarte, smekre, rike og unike, og vi gjer ein innsats for å få respekt, anerkjenning og – ikkje minst – kjærleik.
Samstundes slit dei aller fleste av oss med eit uoppfylt ønske om å vere GOD NOK.

kvitsymre

 

Eg må bli meir tilfreds med meg sjølv slik eg er, mindre perfeksjonist, vinne over snill-pike-syndromet, bli kvitt tankeviruset, den indre kritikaren som gjer dagane så sure og nettene så søvnlause.

Dermed manøvrerer vi oss inn i eit tilsynelatande paradoks:

Eg vil bli best og samstundes vere god nok.

Ole Brumm ville nok sagt ja takk, og det er ein vakker tanke, men begge deler er sjølvsagt like umogelege.

Du kan følgje Per Fugelli og gje litt meir blanke. Kanskje du får det til. Men du blir ikkje best. Ikkje eingong til å liggje på so-faen. Prisen for å bli best til å liggje på sofaen er garantert minst stive musklar, liggjesår, fedme og hjarteinfarkt. Som alle klåre mål og all suksess vil det krevje: motivasjon, sjølvdisiplin, viljestyrke – og truleg ein god porsjon mot i tillegg.

Dersom du vil bli best, kan du aldri seia: Eg er god nok, for då er du over toppen, karrieren er alt på hell.

Det kan ha noko for seg å bli best til å gje blanke, men det kan òg fort bli stress ut av det.

Sjølv dei gamle buddhistiske meistrane måtte oppleve at nett i det augeblikket då meditasjonen var på sitt høgdepunkt, braut kontemplasjonen saman, fordi ein annan meister støtte i med eit kraftfullt: HAH!

Du kan vere viss på at ganske mange prestasjonar og suksessar er tufta på overkompensering for ei kjensle av ikkje å vere god nok:
«Eg veit om eit lyte ved meg og må gjere det godt på andre område, slik at det ikkje vert synleg for andre. Viss det ikkje lenger er synleg for meg sjølv, vert eg lukkeleg, men det kjem nok aldri til å skje. Sukk!»

Dette er Pippi-metoden, som så mange applauderer, men så få forstår. Eit foreldrelaust barn, kjenslevart og einsamt, dårleg integrert, med få, men gode vener. Eit introvert barn som spelar ekstrovert, ei sørgjande som spelar klovn/morojente, ei som lengtar etter omsorg og varme og derfor løfter på hesten. Kort sagt eit misforstått førebilete.

Det dreier seg om ei dobbeltbinding som vi aldri vil finne vegen ut av, og som vi derfor må bryte med. T.d. ved å hoppe over til ei anna grein, på eit anna tre.

 

flying squirrel

«Den som skal leve som ekorn må kunne sveve. Må tørre sveve. Må ville sveve. Det ekorn som ikke svever, blir ikke ekorn. Mennesket har andre gener, en mer variert programmering. Ikke alle behøver å bli Espen Bredesen. Men den som ikke vil, ikke tør, ikke kan ta sin bestemmelse, går en mørk erfaring i møte.» (Jan Erik Vold)

Kva svarer til ekornet sitt svev for deg? Kva er din «bestemmelse»?
Spørsmålet lyder då: Kven skal eg vere? Korleis kan eg vere MEG fullt og heilt?
Eller: Korleis kan eg integrere mine lyte i heilskapen og vere mitt ibuande potensial, det som ligg i meg som kime, som oppgåve – ikkje god nok, og ikkje best?
Kva eg kan oppnå, inntek då ein plass lenger bak i køen, vert sekundært, kjem av seg sjølv.

Gevinsten:

kongruens, samsvar mellom tanke (tale) og handling, opning for mjuk (tenderness) og leiken (humor) energi.

That’s where my heartache comes to an end!

Og når du ein gong skal gjere opp rekneskap, når «knappestøperen» tek opp vitneforklaring. Når og hvor var du deg selv:

”I min tro, mitt håp og min kjærlighet.”

tro

Kommentarer

kommentarer